home_hover home mail_hover mail-small_hover mail-small mail activities_hover activities cancel check_hover check chevron clock close_hover close comment days edit_hover edit-small edit external_hover external facebook_hover facebook information_hover information link_hover link logout_hover logout mute_hover mute pause_hover pause plus radiocheck report_hover report reporters_hover reporters search share-bottom share-right sponsors_hover sponsors supporters_hover supporters-small supporters tag-right_hover tag-right twitter_hover twitter updates_hover updates user_hover user volume
Feestelijk afscheid
Edukans Actieplatform
Woensdag 25 oktober & donderdag 26 oktober Door Pieter-Jan Druipend van het zweet grijpen we naar nog een banaan. Een stilte is gevallen...

Feestelijk afscheid

Woensdag 25 oktober & donderdag 26 oktober
Door Pieter-Jan

Druipend van het zweet grijpen we naar nog een banaan. Een stilte is gevallen onder de docenten, terwijl de kinderen joelend in een ritmische kadans hun Ewe-liederen zingen, de heupen zo beweeglijk schuddend, dat ze doen denken aan de dansen van hun voorvaderen om het vuur. We zoeken hopeloos naar nog een flesje zonnecrème om onze verbrande huid in te smeren. Nog een paar pindanootjes worden ons bijna ceremonieel aangeboden door de docente.
Het is een bijzondere plek dit, waar ze ons brachten. Net op de grens met Togo en Ghana, zetelde dan ook het eerste koninkrijk van de Ewe-people. Vol trots en met het gebruikelijke onduidelijke ‘we regelen dit wel’ werd ons twee dagen eerder door de headmaster duidelijk gemaakt dat we tot deze hoge bergtop zouden klimmen. Het zou allemaal wel makkelijk gaan, zei hij, maar toen we daarnet in een schroeiende zon de flank opklauterden, moest hij ook meerdere keren onder een schaduwboom uitblazen, het zweet stromend van zijn gezicht. Maar we zetten allemaal moedig door. Als dank voor ons bezoek zouden ze ons inwijden in wat voor hen een voorvaderlijke heilige plek zou zijn.
In de verte zagen we de eerste bergdorpjes in Togo liggen, en vanaf hier kon je makkelijk de 45-minutenlange weg door de jungle spotten, die stoffige onverharde heuvelachtige weg die ons dagelijk van Hohoe naar Lipke Mate bracht. Paradijselijke vogels landden op de boomtakken om mee te genieten van de sfeer en een kudde koeien kwam met zijn herder voorbij struien. We genoten van de uitputting. Van het overzicht over de uitgestrekte groene heuvels, maar ook van het overzicht van de voorbije week.
Gisteren zaten we nog in de kookles beneden. Hoe de kinderen dolenthousiast tientallen spulletjes meebrachten om de lokale recepten te leren koken: Aboloo (gestoomd maïsmeel met suiker, in bladeren van de plant). Een lekkernij dat we ook kregen aangeboden bij het huisbezoek bij de cacoa-boer. Gisteren hadden we nog de grote plannen met de hele staff geëvalueerd onder de verkoelende mangoboom. Elke docent zou in elke les visuele, auditieve en tactiele leermaterialen inzetten om zo tegemoet te komen aan de verschillende leerstijlen van elk individueel kind. We mijmerden luidop over hoe er telkens tijdens de vergaderingen een hele rij vrouwen uit het dorpje op hun hoofden water kwamen halen uit het bergriviertje.
Het drumgeroffel ging verstommen. En de gids van de bergtop ging de aandacht trekken. Hij vertelde over de eerste Ewe-koning die hier zijn troon had. Over hoe we straks zouden afdalen langs stijle rotsen met 5 grotten, waar we onderweg de slaapkamers van de stamleden, de ontmoetingsplaats van de community, de uitkijkpost naar vijanden, de troon en de gevangenis zouden zien. Later zouden we merken dat deze grotten nu dienst deden als vleermuisgrotten, waar je als door een geboortekanaal in en uit kon dalen. Verstommend mooi zou het zijn straks, in die grot te staan waar vleermuizen om je hoofd vlogen. Maar nu zaten we hier nog, geboeid te luisteren naar de verhalen van die man. De meisjes in hun groene schooljurkjes, de jongens in hun beige shorts met groene bloezen keken ons aan met hun vurige ogen en glimlachten hun witte tanden bloot in afwachting van hoe wij dit alles zouden ervaren.
En eindelijk was het zo ver. Als een rij bosmieren liepen docenten en leerlingen achter elkaar de stijle paadjes af en langs de grotten. Afgronden die in ons Europa al lang verboden terrein zouden geweest zijn voor publiek. En toch deden we het met volle moed. Het was dan ook ‘a path of no return’, eenmaal een stap gezet kon je niet meer terugkeren, en moest je door de grotten en jungle heen, alleen maar vooruit. Klauterend op de gladde grotwand omhoog, door een schuine tunnel, met slechts aan het einde ervan, dat lichtje. Haast symbolisch.
Toen we voor de tweede keer de top bereikten was de tijdsplanning al een tweetal uur uitgelopen. In Ghanese termen betekent dit niets natuurlijk. Dus zouden we de volgende plannen niet annuleren, maar vooral verderzetten. Want activerende werkvormen, actief leren, levensecht leren met leerlingcentraal onderwijs, daar kwamen we uiteindelijk voor. Dus na het weer rustig in en leren uitademen op de tonen van de trommen die de kinderen soepeltjes naar de bergtop brachten, gingen we aan de slag met de het tweede en derde educatieve deel van de middag: we zouden de voor en nadelen van toerisme toelichten in een actieve werkvorm. De avond voordien hadden we dit netjes in elkaar gestoken, waarbij elk van ons in de huid van een overheidsadviseur zouden kruipen om advies te geven voor toeristische ontwikkeling van de streek. Hun opdracht: bedenk een plan die je aan de Ghanese overheid zou presenteren. Als in een doorschuifsysteem van adviseur naar adviseur kwamen ze zo aan informatie om hun plan op punt te zetten. Prachtige plannen werden later aan elkaar gepresenteerd om de infrastructuur te verbeteren, waterleidingen aan te leggen, wegen te verbeteren en restaurants en hotels in de buurt te bouwen. Als deze generatie de leiding neemt, dan ligt hier echt heel wat moois in het verschiet. Het vuur in de ogen van de leerlingen daarnet, vinden we nu ook terug bij onszelf.
Maar het is tijd. Tijd voor de afdaling. De leerlingen huppelend, wij met de nodige voorzichtigheid en toch onvermijdelijke valpartijen. Door 4 stoere mannen werd Marieke Zwaan dan netjes naar beneden geëscorteerd. Een verhaal dat ze nog weken zal navertellen.
Maar het einde was aangebroken. De laatste minuten zouden besteed worden aan de laatste energizer, het geven van de cadeaus, de afscheidsspeeches, de afscheidsliedjes, en dan zwaaiend naar de leerlingen uit het dorpje vertrekkend. In de taxi pinkten we een traantje weg. Hoe vermoeiend ook, of net daardoor, wat was het mooi geweest.

Reactie plaatsen